NLtext

Bron

Wijsgerig Perspectief

'Sinds het begin van de nieuwe tijd moet de mensenwereld eeuw na eeuw, decennium na decennium, jaar na jaar, dag na dag leren om steeds weer nieuwe waarheden over een buitenwereld die volkomen losstaat van de mens te accepteren en te integreren. Vanaf de zeventiende eeuw verspreidt zich, eerst over het Europese geleerdendom, vervolgens ook, in steeds sneller tempo, over de geïnformeerde massa’s van de Eerste Wereld de nieuwe, psychokosmologisch relevante gewaarwording dat de mensen niet het einddoel zijn van de evolutie, deze onverschillige godin van het worden. Bij elke blik in de aardse fabriek en in de buitenaardse ruimten wordt het steeds evidenter dat de mens van alle kanten overtroffen wordt door monsterachtige uitwendigheden, die hem met sterrenkou en buitenmenselijke complexiteit beademen. Tegen deze provokaties van de buitenwereld is de oude natuur van de homo sapiens niet opgewassen. Als gevolg van onderzoek en bewustwording is de mens de idioot van de kosmos geworden; hij heeft zichzelf tot ballingschap veroordeeld en uitgewezen uit de niet meer voorstelbare geborgenheid van door hemzelf gesponnen illusiebellen: het zinloze, wezensvreemde, oncontroleerbare is voortaan zijn woonoord. Met behulp van zijn onverbiddelijk verder zoekende intellect heeft het open dier het dak van zijn oude huis van binnenuit gesloopt. Deelnemen aan de moderniteit betekent evolutionair gegroeide immuunsystemen op het spel zetten.’
(Sferen I, 17-18, filosoof Peter Sloterdijk).

Astronaut
De astronaut is voor mij metaforisch voor de grens van het bewustzijn en het onderbewustzijn. Hij is een anoniem, dwalend figuur. Hij belichaamd een innerlijke gemoedstoestand. Hij heeft een intense geconcentreerde houding, een traagheid, alsof deze eeuwig zo blijft.
De astronaut bevind zich in de niet-wereld of een wereld die al voorbij is. Resten van de oude wereld, zoals dieren, die zich in een slapende, gewonde of dode toestand bevinden, ondefineerbare zwermen en groeiende vormen van kikkerdril vergezellen hem op zijn eindeloze reis.
De astronaut is in mijn werk gekomen toen ik studeerde aan de 2e fase opleiding Post st.Joost in 2004/2005, in Breda. Als reactie op de reconstructie in Noord-Brabant heb ik als astronaut een performance gedaan waarin ik iedereen uitnodigde om met mijn omgebouwde boerensilo-raket, Saljoetsilo, de aarde te verlaten om elders een nieuwe wereld op te bouwen. In een wereld waar de druk steeds groter wordt en ruimte steeds minder, zie ik het verlangen naar terugkeer naar de bron, eeuwige durende natuur. Hoe meer de aarde bebouwd en bewerkt wordt, hoe meer we er los van raken, tot we luchtwortels hebben.
Ik studeerde dat jaar af met een levensgrote Saljoetsilo en een filmpje over mijn lancering. Inmiddels heeft mijn astronaut een ontwikkeling doorgemaakt en komt hij voor in mijn tekeningen, animaties en performances.

Landschappen
Het landschap is ook een belangrijk onderwerp in mijn werk. Houtskool tekeningen van grijze en zwarte bergen met druipende bergmeertjes. Door, in een later stadium, animaties van de landschappen te maken, ondergaan ze transformaties en benadrukken daarmee het oncontroleerbare en onafhankelijke bestaan van de natuur. Het onmogelijke wordt plotseling mogelijk. Maar het is niet de onmogelijkheid van het schouwspel, maar eerder het onvermogen van de werkelijkheid wat ik wil verbeelden. Ze transformeren tot illusionaire nieuwe werelden. Ook hierin verschijnen soms herkenbare vormen van onze wereld, zoals slapende en gewonde dieren
De ervaring van en de confrontatie met de natuur zijn van wezenlijk belang voor het ontstaan van deze werken.

Ontwikkeling

De ontwikkeling in mijn werk is door verschillende stadia gegaan.
Tijdens mijn studie aan de kunstacademie in Arnhem onderzocht ik psychologische codes in de maatschappij en in denkwijze en vroeg ik mij af welke rol we daarin spelen.
Toen ik de inwisselbaarheid van identiteit bestudeerde, deed ik verschillende performances om dit zelf te ervaren. Soms betrok ik mijn ouders en vrienden in mijn werk om mijn onderzoek persoonlijk te maken. Al deze onderzoeken kwamen samen in mijn eindexamenwerk Colour (zie videoarchief) van de academie Arnhem in 2002.

Na mijn afstuderen was ik meer geïnteresseerd in de wisselwerking van identiteit en publieke ruimte. Samen met Hans Pulles bouwde ik grote installaties waar de toeschouwer zelf een atmosfeer kon ervaren, zoals in Bolletje Plu (een groot object bestaande uit witte paraplu’s). Ook bouwde ik een lange tafel van 100 meter, voor het Noorderpark van Amsterdam. een community art project waarbij alle culturen uit Amsterdam-Noord aan één tafel aan kunnen schuiven om samen te picknicken.
Deze projecten zijn uitgebreid te zien op: www.pulles-hooymans.nl

In 2005 heb ik de tweede fase opleiding Post st. Joost gedaan. Gedurende dit jaar maakte ik de korte fictie/documentaire Saljoetsilo, over de droom om astronaut te zijn.
Na dat jaar ontwikkelde de astronaut zich als een autonoom symbool in mijn werk.
Met deze nieuwe metaforen ben ik weer tekeningen gaan maken in houtskool en inkt.