Simone Hooymans nodigde mij in 2006 tijdens de Kunstvlaai uit om samen met haar te ‘landen’. Gekleed in een autoracepak, dat zij ook draagt in haar video ‘Saljoetsilo’, nodigde zij mij uit om aan haar performance deel te nemen. Daarvoor moest ik eerst mijn schoenen en sokken uitdoen. Daarna nam zij me bij de hand, om samen op een kleine verhoging te gaan staan. Ik moest mijn ogen sluiten en toen moesten we gelijk na het gebruikelijke ‘are you ready for take off’ van de verhoging afspringen. We landden nog steeds hand in hand, een kleine dertig centimeter lager, in een bergje fijn zand.

Een mooie subtiele performance die als een mooi moment van overgave in mijn geheugen zal blijven bestaan. Haar film ‘Saljoetsilo’ had ik een jaar daarvoor al leren kennen door de selectie die Ankyh van der Heijden op mijn uitnodiging maakte, voor de tentoonstelling ‘Cinema Continu’, die ik als gastcurator voor Galerie het Langhuis samenstelde over Hedendaagse Videokunst.

In ‘Saljoetsilo’ maken wij kennis met haar ouders, die staande in de deuropening, vertellen over het verlangen van hun dochter die van kinds af aan al ervan droomt om de ruimte in te gaan. Vervolgens zien wij een persconferentie zoals gebruikelijk voorafgaand aan een bemande lancering bij de NASA.

Daarna vertrekt de Saljoetsilo in een geanimeerde reis de ruimte in en komen we terug bij de ouders in de deur die het vertrouwen uitspreken dat hun dochter nu wel gelukkig zal zijn.

Een prachtige relativerend werk, dat voor mij een mooie metafoor is van de open houding ten aanzien van de wensen en de dromen van de eigen nazaten.

Het is dit jaar precies veertig jaar geleden dat Amstrong een eerste voet zette op de maan.

Als kind van vijftien jaren jong stond ik erg sceptisch tegenover dit mediaspectakel en beweerde naar mijn goedgelovige ouders dat we voor de gek werden gehouden door de NASA. Dat het gehele schouwspel, gewoon op deze aardkloot, ergens in een simulator was gefilmd.

Enkele jaren geleden zag ik een documentaire waarin duidelijk werd dat de NASA, daadwerkelijk zo’n reservefilm klaar had liggen voor het geval het toch nog was misgegaan.

 

‘Saljoetsilo’ draait nu ook in P.ART of your life, verder hangen er twee grote tekeningen uit de serie ‘Astronauts’ en is het dromerige, esthetische, geanimeerde drieluik ‘Worlds in itself’ te zien op drie kleine dvd-schermpjes. ‘Cut open’ is een tekening die Simone erg graag in de tentoonstelling wilde zien hangen. Toen enkele dagen voor de opening het geboortekaartje i.v.m. de geboorte van haar eerste kind met de post arriveerde werd mij duidelijk waarom.

Op het geboortekaartje loopt een rode vos door een landschap. Zo’n zelfde rode vos die in ‘Cut open’ te zien is in de opengeklapte buik van de astronaut, die zich in een ‘vrije val’ achterover laat vallen. Overgave is denk ik wel het leidmotief in Simone Hooymans werk.

Overgave aan de droom en overgave aan het leven zelf.